taalunieversum

Direct naar menu
U bent hier: start » literatuur » cultuur van het lezen »

Cultuur van het lezen

Weblog

7 november 2006

Net gemist: soap

Ondertussen lees ik dat de Londonse Tate de allure heeft gekregen van een pretpark: in de grote hal worden kunstenaars geïnviteerd om een kunstwerk te maken. Deze keer werd zelfs een grote glijbaan geïnstalleerd (door Fishley en Weiss), die door de museumbezoeker gebruikt kan worden (tot 14 januari 2007).

In De Cultuur van het Lezen verwijs ik naar een roman, Finding Myself (Zelfbeeld in het Nederlands), van Toby Litt, waarin een verhaal verteld wordt op basis van de Big-Brother-template. Het hoofdpersonage is een bekende schrijfster die het huis volgehangen heeft met camera's om zo te kunnen beschrijven wat er gebeurt. De gasten verblijven gratis in het huis, maar moeten toelaten dat de auteur alles gebruikt in haar roman. Big Brother als literatuur dus, waarbij in een satire vragen gesteld worden over de schrijver als voyeur, over literatuur als manipulatie.

Waarmee ik uiteindelijk ook wil aantonen: de confrontatie tussen 'hoog' en 'laag' hoeft niet noodzakelijk via theoretische werken (zie Johnson en De Meyer), maar kan ook best via kunstwerken besproken worden.



Reacties


Ik ben vorige vrijdag naar de voorstelling van Soap geweest. Het gaat in totaal om 5 op elkaar volgende voorstellingen die wekelijks op de planken gebracht worden. Ook als je echter één voorstelling zou missen, kan je nog altijd de draad oppikken. En dat kan ik bevestigen. Ik ben namelijk naar de tweede voorstelling geweest en ik kon, ondanks het missen van de eerste voorstelling, best wel volgen. De duidelijkste (enige?) verwijzingen naar de soap zijn de begin- en eindtune en dat er aan het begin een korte samenvatting gespeeld wordt wat vorige week gebeurd is en de cliffhanger op het einde van iedere aflevering. Maar inhoudelijk heb ik geen links naar de soap gemerkt. Bij soap denk ik namelijk aan "Dallas" en "The bold and the beautiful", met zijn vele romantische intriges en veel close-ups van smachtende gezichten. Anyway, ik vond de voorstelling wel goed, hoor. De acteurs waren goed en de inhoud was best origineel. Soms zijn er echt originele ideeën maar ik kon me toch niet van de indruk ontdoen dat Ontroerend Goed met Soap vooral wil scoren in de media. Met Soap zouden ze dan een experimentele crossover-vorm op de planken brengen, een hybride vorm van theater en tv. En die marketing-truc is echt wel gelukt. Soap kwam in de media. Niet in het minst met het nieuws dat 2 BVs eraan meedoen (Dina Tersago en G?Lamoot). Maar misschien is dat ook wel een kenmerk van een goede soap, door mondelinge reclame een hype creëren? Anyway, ik ga wel kijken naar de volgende voorstelling.

    --- Karel Gouwy

© Nederlandse Taalunie, 2000-2012 alle rechten voorbehouden
WegwijzerColofonContactVrijwaringOpmerkingen en reacties