8 november 2006
Net gemist: Naipaul in Brussel
Het werk van Naipaul leest als een etnografie; hij houdt niet zo van fictie, maar wel van verhalen van mensen. Die verhalen noteert en becommentarieert hij. Je vindt in dat werk - en ook in interviews - reflecties over onderwijs & cultuur. Persoonlijk heb ik een voorkeur voor Het Raadsel van de Aankomst, waarin Naipaul het verhaal vertelt van zijn aankomst in een klein Engels dorpje.
Hij blikt terug op zijn onderwijs dat louter op feitenkennis was gebaseerd:
"Een groot deel van mijn opvoeding was op die manier geschied: abstract, een test voor het geheugen; ongeveer als iemand die geen kans krijgt om beroemde steden te bezoeken en dan maar hun stratenplan uit zijn hoofd leert. Zo was mijn opleiding grotendeels geweest: monnikenwerk, middeleeuws, een studie die losstond van de dingen van alledag." (p. 141)
En dat laatste is niet eens negatief bedoeld. Verder herhaalde Naipaul een paar stokpaardjes (ik haal mijn verslag o.a. uit een radio-uitzending van Klara, met het uitstekende programma Ramblas - klik hier om het te beluisteren): zijn kritiek richt hij tegen het feit dat vele Indiërs zich vandaag tégen hun traditionele cultuur keren, of fonduid onverschillig zijn over hun verleden. Een beetje een paradoxale houding, omdat Naipaul zelf de eerste was om naar het Westen te trekken.
Een gelijkaardige kritiek kan je ook lezen in Istanbul van Orhan Pamuk. Ook hij constateert dat veel Turken in Istanbul zo graag bij Europa - het Westen - willen horen, waardoor ze nauwelijks nog interesse hebben in de geschiedenis van hun eigen land, stad of straat.
Reacties
Wegwijzer – Colofon – Contact – Vrijwaring – Opmerkingen en reacties
