ons daarom goed die signalen te krijgen.
Bij verschillende gelegenheden hebben we erop gewezen dat het onze taak niet was een voorschrijvend document te maken, maar dat dit leerplan door en voor het veld was aangevraagd en niet door de overheid. Dit leerplan zal, wat onze projectgroep betreft, de functie hebben van een discussiestuk. Het zou allereerst een beschrijving geven van wat wenselijk en haalbaar is, en op enkele punten aanzetten geven tot vernieuwing. Het zal een inhoudelijk kader vormen voor Pabo-docenten Nederlands, maar zeker geen voorschrijvend leerplan. Om die reden gebruiken we de titel 'Een leerplan Nederlands voor de Pabo'. Deze discussie beperkte zich overigens niet tot dit netwerk, en werd steeds actueler toen de minister te kenen gaf, een landelijk leerplan voor de Pabo te willen. Die ontwikkeling kwam voor ons op een ongelegen moment, al was het alleen maar omdat het nu voor betrokkenen, en zeker voor buitenstaanders, steeds lastiger werd die twee leerplannen uit elkaar te houden. We komen daar verderop nog op terug.
Sinds enige tijd is er een nieuw netwerk actief, bedoeld voor alle docenten Nederlands aan Pabo's, dus niet alleen docenten NT2. Met deze groep, ook wel 'netwerk NT1' genoemd, onderhouden we eveneens contact. Dit werkverband bestaat nog niet erg lang, maar lijkt in een behoefte te voorzien en kan zeker veel betekenen voor de ontwikkeling van het vak Nederlands in de opleiding tot leraar basisonderwijs.
Om de 'doelgroep' optimaal bij het ontwikkelwerk te betrekken riepen we docenten op, mee te werken in een resonansgroep. Dat leidde tot acht aanmeldingen. Deze groep fungeert als klankbord, ze levert ideeën en kritiek, incidenteel zijn ze schrijvers van teksten voor het leerplan, voor conferenties en voor de Nieuwsbrief, en de leden bereiden conferenties mee voor. Dat is onze tweede vorm van uitwisselen met `de praktijk', en het is een bijzonder effectieve manier.
In de derde plaats zijn er conferenties, waarvoor alle docenten Nederlands van Pabo's uitgenodigd worden. De eerste hebben we gehouden in november 1996. Dat was een korte bijeenkomst van een middag, waarop we in het kort de bedoelingen en werkwijzen van het project presenteerden. Achteraf gezien hebben we die bijeenkomst niet goed ingevuld. We hebben die gelegenheid gebruikt om ons verhaal te vertellen, maar daarbij te weinig ruimte gegeven om 'het veld' aan het woord te laten.
Dat verzuim hebben we in april 1997 goed gemaakt. Voor de conferentie van 24 april, die was aangekondigd als een 'werkconferentie', toonden bijna 100 docenten belangstelling. Van hen waren er op die dag ruim 80 aanwezig. We hadden gezorgd voor conceptteksten en discussievragen. De deelnemers hadden zich daarop voldoende kunnen voorbereiden, en er was op die dag ruimschoots gelegenheid om van gedachten te wisselen.. Uit de evaluatie bleek dat men deze bijeenkomst waardeerde.
Op 6 februari a.s. wordt de volgende leerplanconferentie gehouden. Daarop zullen de teksten in hun volgende versie voorliggen. Over die teksten dadelijk meer. Wij stellen ons voor, die conferentie in het teken te stellen van een kritische reflectie op het concept, en van de toekomst. Het motto zal zijn 'Herkenning of vernieuwing?' Daarmee willen we de functie van het leerplanin-wording ter discussie stellen. Geeft het een beschrijving van wat we allemaal al doen en weten? Zitten er vernieuwende elementen in, of op z'n minst aanzetten voor vernieuwing? Daarop aansluitend willen we de deelnemers vragen, op welke elementen zij vinden dat
28
Bundel 11 | Elfde conferentie Het Schoolvak Nederlands (1998)
