docenten begonnen flashbacks en perspectiefwisselingen te tellen dat het een aard had.
Maar na een aantal jaren ebde dat weer weg en van verhaaltheoretici wordt tegenwoordig weinig meer vernomen.
Nu zitten we dus met die leerlinggerichte benadering. Wie geabonneerd is op Tsjip, had dat enkele jaren geleden al kunnen zien aankomen. Daarin was toen veel te lezen over de 'reader response criticism' die aan Amerikaanse universiteiten ontwikkeld was, en dat was het nou toch werkelijk helemaal. Natuurlijk kwam al snel het hele circus op gang: er werd over gedoceerd, er werd gepromoveerd, er werd onderzoek gedaan op school en nu is het bijna wettelijk verplicht.
Hoe komt zoiets? Omdat alle VOG- en Stuurgroep-leden die Amerikaanse en Nederlandse publikaties hebben gelezen? Natuurlijk niet: zelfs Tsjip heeft meer lezers dan al die proefschriften bij elkaar. Zoiets komt, omdat het blijkbaar in de lucht hangt, de tijd is er op een of andere geheimzinnige manier rijp voor.
Maar een aantal jaren daarna is de tijd op dezelfde geheimzinnige manier rijp voor de geruisloze verdwijning ervan.
De verhaaltheorie verdween ongeveer in dezelfde tijd als Karel van het Reves beruchte lezing over literatuurwetenschap ('Het raadsel der onleesbaarheid'), waarin tamelijk onweerlegbaar werd aangetoond dat al die duizenden geschriften over verhaaltheorie konden worden samengevat in precies zes zinnen. Maar de verdwijning van de verhaaltheorie is niet aan deze lezing te danken: deze lezing en het verdwijnen van de verhaaltheorie hingen gewoon in de lucht, de tijden waren er rijp voor.
Zo zal het ook gaan met de 'reader response criticism', de 'leerlinggerichte benadering' en het 'leesdossier'. Het gaat heus wel weer voorbij, en waarschijnlijk nog tamelijk snel ook. En dan kunnen we weer gewoon ons werk doen.
Lesgeven
Dat werk is les geven - de meesten van ons kunnen dat over het algemeen redelijk goed. En dit brengt me vanzelf op het 'zelfstandig leren', waar iedereen zo druk mee is. Op elke school lopen wel een paar collega's rond die helemaal 'in' het Studiehuis zijn, zoals men vroeger 'in' Baghwan was, - u zult ze ongetwijfeld kennen.
Ik werk op een school waar we nu al voor het derde jaar experimenteren en doen alsof de Tweede Fase al ingevoerd is. En echt vrolijk word je er niet van. Hebben wij dan zulke onwillige, luie, lamlendige en domme kinderen? Welnee, wij hebben zoals bijna alle scholen heel gewone kinderen. En wat gewone kinderen willen is zekerheid en duidelijkheid. Dat is zelfs hun recht.
Ze hebben het recht onderwijs te krijgen (en de plicht daar zelf ook wat voor te doen), ze hebben het recht gewezen te worden op de juiste methoden (en de plicht af en toe zelf een zijweggetje te verkennen). Ze hebben de plicht opdrachten uit te voeren (maar ook het recht te vernemen op welke wijze dat het beste gedaan kan worden); ze hebben de plicht zaken te
83
Bundel 11 | Elfde conferentie Het Schoolvak Nederlands (1998)
