taalunieversum

Zoek in de bundels:

» Uitgebreid zoeken « overzicht alle bundels

« vorige pagina Inhoudsopgave | pagina 51 van 468 volgende pagina »

VAN EEN LEERLIJN LUISTEREN EN
SPREKEN NAAR LESSEN

Jan Bonne

Of hoe vertaal je de theorie in een hanteerbare praktijk luisteren en spreken? Dat was ook het probleem waarmee de Werkgroep Luisteren en Spreken (verder WLS) in West-Vlaanderen te kampen had. De WLS werd in september 1993 door Johan van Iseghem in de schoot van de begeleiding Nederlands van het katholiek onderwijs opgericht. Deze studiegroep - met vakmensen van op de werkvloer - ontwlkkelde in de loop van de voorbije jaren materiaal, achtergronden en een leerlijn waarvan de eerste resultaten de fase van implementatie bereikt hebben.

1 NOOD AAN ONDERSTEUNING

De begeleiding en de inspectie Nederlands stellen op het vlak van mondelinge taalvaardigheden geregeld lacunes vast. Die zijn enerzijds te wijten aan gebrekkige theoretische achtergronden van leraren met betrekking tot een recente evolutie in het moedertaalonderwijs, anderzijds aan ontoereikende inzichten in verband met de concrete vertaling daarvan in de lespraktijk.

De doorlichtingscommissies stipten in hun rapporten (Inspectie S01996, maar ook dat van 1997) aan dat er op het vlak van communicatieve vaardigheden in het schoolvak Nederlands ernstige tekorten zijn inzake schrijven en lezen, maar hoofdzakelijk inzake spreek- en luisteronderwijs. In onder andere die syntheseverslagen, maar ook in documenten naar aanleidlng van afzonderlijke doorlichtingen van scholen in Vlaanderen, wijzen zij erop dat de leerlingen geen strategieën worden aangeleerd, dat in de lessen geen echte lijn steekt en dat de betrokken leraren zelf - ondanks tal van lofwaardige intenties - het niveau van een sporadische aanpak niet overstijgen.

Op vergaderingen met vakverantwoordelijken en op nascholingsnamiddagen werd door de vertegenwoordigers van diverse scholen geregeld en met klem hetzelfde probleem gesignaleerd. Herhaaldelijk werd gevraagd of er geen systematische en vooral meer concrete ondersteuning kon komen voor een cruciale vraag vanuit de werkvloer. Systematische aanpak van deze problematiek drong zich dus op. Die kan evenwel onmogelijk aan het initiatief van individuele leraren of scholen worden overgelaten.

Contacten met begeleiders Nederlands uit andere dlocesen legden dezelfde problemen bloot. Op een bijeenkomst van alle Vlaamse begeleiders Nederlands van het katholiek onderwijs (in 1996 aan de KULAK) werd gevraagd of met de West-Vlaamse werkgroep geen vorm van samenwerking mogelljk was, zodat de resultaten van het hier geleverde denkwerk ook in de andere bisdommen naar de klaspraktijk konden doorstromen. Bijscholingen die de werkgroep voor diverse didactische centra verzorgde, vormden daartoe de aanleiding. Ondertussen is in Antwerpen, onder leiding van Mark Van Bavel, een tweede werkgroep opgericht die volop bezig is met de ontwikkeling van een leerlijn schrijven.