taalunieversum

Zoek in de bundels:

» Uitgebreid zoeken « overzicht alle bundels

« vorige pagina Inhoudsopgave | pagina 10 van 462 volgende pagina »

Waarin zit dan het verschil? Telkens vallen mij twee elementen op:

•  de leerling ziet het nut niet (of onvoldoende) van de vaardigheden

•  de positie van de leraar verschilt duidelijk van die van de trainer. De trainer krijgt meer tijd toegemeten en is beter uitgerust dan de doorsnee-leraar.

Kunnen we dan iets leren voor ons onderwijs? Enkele slotbedenkingen:

• De leraar moet de communicatiesituaties veel concreter maken voor de leerlingen. Het is bijvoorbeeld niet voldoende om bij de vaardigheid 'correct telefoneren' de leerlingen in een rollenspel goed te laten telefoneren als de situatie niet volledig herkenbaar is. Kijk zelf maar even na of de opdrachten die je geeft of die je handboek suggereert wel levensechte situaties zijn voor je leerlingen. Telefoneren zij ooit wel naar iemand anders dan vrienden en vriendinnen bij wie ze geen enkel telefoonregeltje respecteren?

• De leraar moet de realiteitsgraad verhogen. In een training krijgen de cursisten een video-opname uit hun eigen bedrijf; met realistische situaties van elke dag. Kan dat ook niet in de school (klas)? Het hoeft niet van professionele kwaliteit te zijn, maar wel 'uit het leven van de scholier' gegrepen.

• De leraar moet energie stoppen in zijn eigen opleiding. Hij moet leren omgaan met camera's, rollenspelen, simulaties en vooral... ernstig werk maken van teamwerk. Trainers werken als 'ploeg' en leraars meestal als individualisten.

Dit laatste is geen pleidooi voor nog meer werk, maar een vraag naar navorming die de leraar didactisch en technisch ten goede komt. Gemotiveerde leerkrachten doen momenteel heel wat inspanningen om hun vakbekwaamheid constant bij te scholen, maar de essentiële vaardigheden om zelf vaardigheden te onderwijzen zijn hen vaak totaal vreemd. Is dit geen onontgonnen terrein?

10 1 Klantvriendelijkheid: een training in vaardigheden - Rita Daelmans