taalunieversum

Zoek in de bundels:

» Uitgebreid zoeken « overzicht alle bundels

« vorige pagina Inhoudsopgave | pagina 59 van 462 volgende pagina »

3.9 Herhaling van de discussie

Dat die uitgebreide nabespreking vruchten afwerpt, blijkt de volgende les: door zeven andere leerlingen wordt opnieuw gediscussieerd over hetzelfde onderwerp. De progressie is opvallend en geeft je als leerkracht vaak een goed gevoel. Je zit af en toe te stralen met een blik van: ze doen het niet slecht! De leerlingen weten dat ze bepaalde 'fouten' van de vorige groep niet mogen maken, dat zou hun zwaar aangerekend worden. Het gebeurt, maar veel minder dan je zou verwachten. Later op het schooljaar wordt een vergelijkbare strategie gebruikt om vergadertechnieken aan te leren. Discussie is namelijk een deelvaardigheid van de totaalvaardigheid vergaderen. Het deel van de klas dat nog niet discussieerde, komt dan in actie.

4 Slotbemerkingen

Deze lessen geven mij een goed gevoel. Ze verlopen gestructureerd en met een goed tempo. Het niveau is meer dan behoorlijk, zowel naar inhoud als naar vorm. Bovendien leveren deze geïntegreerde lessen mij representatieve en objectieve evaluatiemomenten: ik kan niet alleen de beginsituatie van mijn leerlingen inschatten, maar hun ook 'punten' geven voor hun maandrapport.

De werkwijze hierboven beschreven is absoluut niet revolutionair of spectaculair vernieuwend. Integendeel zelfs. Je hoort vaak dat het allemaal te gestructureerd verloopt, de leerlingen krijgen alles met de paplepel ingegoten. In tijden van zelfwerkzaamheid en zelfsturend leren is dat niet aangewezen. Dat klopt gedeeltelijk. Ik neem de leerlingen inderdaad een tijdje bij de hand, als een bezorgde vader, en merk dan met plezier dat ze de weg vinden, als ik ze toch loslaat. En dat loslaten doe ik wel degelijk.

Bibliografie

Mennes, Paul (1994), Tox. Amsterdam: Nijgh & Van Ditmar.

Kan dat wel met mijn grote klas en mijn paar uren? - Leo Wens 159