taalunieversum

Bij de opening van de achtste HSN-conferentie

Johan van Iseghem

Aggregatie Nederlands K. U. Leuven

De conferentie Het Schoolvak Nederlands is aan haar achtste editie toe. En als HSN niet alleen maar de federatie zou zijn die ons allen na aan het hart ligt, maar ook nog eens ons levend kind, dan zouden we het nu schoolrijp verklaren en naar de basisschool verwijzen voor o.a. het vervolg op zijn eerste lessen moedertaal. Maar HSN moet wel een heel bijzonder produkt zijn, aangezien het op achtjarige leeftijd al aan de Alma Mater opduikt. Méér zelfs : morgenavond zullen we al kunnen zeggen of het ook als volwaardig geslaagd geproclameerd kan worden.

Samen met mijn medewerkers in de lerarenopleiding Nederlands van de faculteit Letteren aan deze universiteit voel ik me in ieder geval erg opgetogen dat ik deze conferentie en u allen vandaag in Leuven mag verwelkomen. We hebben drukke maanden achter de rug, maar ik blijf de collega's van de federatie HSN bijzonder dankbaar dat ze ons vorig jaar in Amsterdam de kans hebben geboden om voor 1994 de wimpel over te nemen.

1994: een belangrijke conferentie

Het moment waarop dit gebeurt, is noch voor het secundair onderwijs in Vlaanderen, noch voor deze universiteit toevallig of onbelangrijk.

Vlaanderen heeft bij de start van dit schooljaar overal dezelfde onderwijsstructuur opgelegd gekregen, de zgn. eenheidsstructuur, die de netten voor de uitdaging van nieuwe, al of niet uitgewerkte leerplannen plaatst en die op dit ogenblik ook vorm begint te krijgen in fel besproken eindtermen.

Anderzijds heeft deze universiteit vorig academiejaar het definitieve startsein gegeven voor het A.V.L., het Academisch Vormingsinstituut voor Leraren, dat algemeen-didactisch en vakdidactisch onderzoek, lerarenopleiding en permanente vorming voor leraren overkoepelt. Die twee gegevens hebben me er vorig jaar in Amsterdam toe aangezet om de HSN-conferentie tot bij ons te halen en de achtste editie vanuit die dubbele invalshoek te organiseren.

Maar ik had ook mijn derde reden. Ik twijfel er namelijk niet aan dat zeker in Vlaanderen de afstand tussen de secundaire school en de universitaire wereld groot, misschien wel té groot is. Nog afgezien van het feit dat (om het maar eens in modieuze, economische termen uit te drukken) de eindprodukten van de ene onderwijsvorm in hoge mate het basismateriaal vormen voor de andere, betreur