Vraag
Hoe vaak is de officiële spelling al veranderd?
Antwoord
Onze spelling werd rond 1860 ontworpen door Matthias de Vries en Lammert te Winkel, de eerste redacteuren van het Woordenboek der Nederlandsche Taal. Ze werd in België officieel ingevoerd in 1864, en in Nederland sinds 1883 gebruikt voor officiële teksten. Deze spelling werd in 1934 alleen voor Nederland vereenvoudigd voor het onderwijs. De vereenvoudiging noemen we de spelling-Marchant. In 1946 (België) en 1947 (Nederland) kwam de eerste aanpassing voor het algemene gebruik. Toen werd onder meer de -sch op het eind van woorden als mensch afgeschaft, en werden de lange klinkers ee en oo in open lettergrepen als e of o geschreven. In 1954 werd het Groene Boekje uitgegeven als uitwerking van deze spelling. Dit boekje bevatte voor bastaardwoorden een 'voorkeurspelling' en een alternatieve 'toegelaten spelling'.
De volgende spellingwijziging was die van 1995. Toen werd de voorkeurspelling afgeschaft en kwamen er nieuwe regels voor de tussenklank -e(n)- in samenstellingen. De ministers van de Nederlandse Taalunie besloten bovendien dat er om de tien jaar een herziene uitgave van de Woordenlijst zou komen om de continuïteit en bruikbaarheid van de bestaande officiële spelling te waarborgen.
In 2005 verscheen de tweede, herziene editie van de Woordenlijst van 1995. De officiële voorschriften uit 1995-1996 bleven van kracht. Er is wel één belangrijk verschil tussen de Woordenlijst van 1995 en de herziene editie van 2005. Bij de regels voor de tussenklank -e(n)- in samenstellingen kwam in 2005 de uitzondering voor samenstellingen met een dierennaam als eerste deel en een plantkundige aanduiding als tweede woord te vervallen. Paardebloem werd dus paardenbloem.
Wegwijzer – Colofon – Contact – Vrijwaring – Opmerkingen en reacties
