Ik vertel gewoon lekkere verhalen
Robert Anker, Hajar en Daan. Amsterdam: Querido, 2004
Daan is leraar geschiedenis, een dertiger met niet al te veel diepgang. Hij krijgt een verhouding met zijn leerlinge Hajar (17) met hoofddoekje. De leraar Nederlands Phreek Hemel vervult een bijrol in de roman. Hij is een cynische intellectueel die zich opwindt over het onderwijs.
hreek zei dat de leraar een pion is geworden. Een pion, Phreek? 'Ja, die heeft vroeger op Franse scholen bestaan. Terwijl de leraar les gaf, sloop de pion in zijn stofjas de klas rond en noteerde de namen van leerlingen die zich niet aan de regels hielden. Votre nom? Zie je het voor je? Dat zijn wij geworden, pions. Helemaal bij Nederlands, want daar hebben ze nu eenmaal toch niks te vragen en leuk over literatuur praten mag ik niet meer, dan komen ze in de knel met hun studielasturen, gatverdamme. Maar ik doe het toch, ik trek me er geen bal van aan, ik doe gewoon een paar van die mó-dú-lén, het woord alleen al, minder. Die kinderen worden er ook gek van. Zitten bij elk vak de hele dag door opdrachten te maken en gedachteloos de antwoorden over te typen van de antwoordbladen, alsof je daar wat van leert. Ik vertel ze gewoon lekkere verhalen over boeken en schrijvers en stromingen, cultuur weet je wel. Waar is de school anders voor dan kennis- en cultuuroverdracht? Waarom zou je ze een werkstuk laten maken over een schrijver als ze geen enkele context hebben om die schrijver een plaats te geven want dat is literatuurgeschiedenis, daar hebben we geen tijd meer voor, dat zijn maar feitjes terwijl het om de beleving gaat, wat je er eigenlijk zelf van vindt en dat soort bullshit. Vragen ze dat bij wiskunde ook? Wat hun mening is over de stelling van Pythagoras? Wat hun persoonlijke beleving van het getal pi is? En jullie bij geschiedenis, doen jullie ook aan "geschiedenisplezier"? Als doelstelling, begrijp je wel. Ga nou toch weg.'