De taal van de liefde
Je kunt het in het Ests zeggen, in het Fins, het Nepalees of het Deens. Dat moet wel, want overal zijn er mensen die van elkaar houden en die dat tot uitdrukking willen brengen, fluisterend in iemands nekhaar of roepend naar een onbereikbare schoonheid op een balkon. Dat klinkt dan respectievelijk als "Mina Armastan Sind", "Minä Rakastan Sinua", "Ma timi sita prem garchhu" en "Jeg elsker dig". En dat wordt - hopelijk - goed begrepen. Al deze mensen hebben lief in de taal die het dichtst bij hun hart ligt: hun moedertaal.
Maar dan stelt iemand in een enquête de vraag: wat is de taal van de liefde? En dan komt daar een heel ander antwoord op. Het Frans, het Italiaans en het Spaans worden vaak genoemd. Niet toevallig talen uit het Zuiden. We gaan er nogal gemakkelijk van uit dat zuidelijke mensen hartstochtelijker minnaars en minnaressen zijn dan de koukleumen die in de eerste alinea van dit stukje staan te roepen.
Dat idee is ons een beetje opgedrongen. Don Juan en Casanova waren legendarische minnaars. En in de tijd van de stomme film had je acteurs als de Spanjaard Antonio Moreno, de Mexicaan Ramon Navarro en de Italiaan Rudolf Valentino, die de harten van vrouwen overal ter wereld sneller deden slaan. Hun carrière was gebouwd op hun reputatie als 'latin lover'. Naar het schijnt zou dat plots een stuk minder geworden zijn toen de gesproken film kwam en je kon horen dat ze maar weinig te vertellen hadden. Toen moeten veel vrouwen gedacht hebben: de taal van mijn liefde is mijn moedertaal.
Dominiek Devos
