Huilen bij filmbeelden
Verfilming en verboeking
Boeken hebben filmmakers altijd geïnspireerd. In Nederland is zelfs één op de drie speelfilms gebaseerd op een roman. In het najaar van 2006 vonden onder andere Afblijven (Carry Slee) en Kruistocht in Spijkerbroek (Thea Beckman) hun weg naar het witte doek. In dezelfde periode verschenen aan buitenlandse boekverfilmingen Stormbreaker (Anthony Horowitz), Elementaire Deeltjes (Michel Houellebecq), The Devil Wears Prada (Lauren Weisberger) en An Inconvenient Truth (Al Gore). Volgens onderzoek van de Nationale Jeugdraad en Stichting Lezen enthousiasmeert een boekverfilming jongeren om een boek te lezen.
De ‘verboeking’ van een film komt trouwens ook steeds vaker voor. In 1983 gebeurde dat voor het eerst in Nederland met De Lift van Dick Maas, en meer recent met Lepel (2005), Knetter (2005) en in 2006 met Zwartboek, gebaseerd op het scenario van de film van Paul Verhoeven. In de Verenigde Staten wordt zelfs 80% van de films verboekt, met name met het oog op de commerciële exploitatie van de film.
Van een film moet je eerder huilen
Filmbeelden – als ze goed gemaakt zijn althans – roepen direct emoties op. Van lachen moet je lachen, op beelden van seks reageert je brein ook direct, verdriet roept medelijden op of juist leedvermaak, geweld laat je adrenaline stromen. In een boek moet via de taal het lachen, de seks of het verdriet eerst in je fantasie opgeroepen worden. Er moet een innerlijke film geproduceerd worden als het ware. Daarom vinden veel mensen films makkelijker dan lezen.
Jan Hendrik Bakker, Nederlands criticus
Huilen
We vroegen mensen of ze eerder huilen bij een boek dan bij een film. Voor 7% is dat wel zo. Maar liefst 60% van de mensen huilt eerder bij een film.