ToU,

4 Perspectieven

Na het overzicht van de voornaamste bestaande resultaten en initiatieven in de voorgaande paragrafen, blijft de vraag over welke activiteiten op terminologisch gebied in de toekomst ondernomen zouden kunnen worden. Op diverse punten kan op de ingeslagen weg voortgegaan worden, maar daarnaast lijkt er ook ruimte te zijn voor nieuwe initiatieven.

a Voortzetting van de werkzaamheden van de Belgische commissies Er is al heel wat verwezenlijkt waardoor het peil van het Nederlands in de wetgeving verbeterd is. Toch wijst de huidige voorzitter van de zgn. wetboekencommissie, prof. G. van Dievoet, erop dat nog veel werk gedaan moet worden. Veel wetten en besluiten van na 1898 -het moment vanaf wanneer wetten en besluiten in de beide landstalen werden uitgevaardigd- zijn zowel in taalkundig als in juridisch opzicht voor verbetering vatbaar. Hij acht het hoogst wenselijk dat naar een eenvormige rechtsterminologie gestreefd wordt (Van Dievoet 1980:40).

Een veel voorkomend euvel in juridisch taalgebruik in België is de letterlijke vertaling uit het Frans. Voorbeelden daarvan geeft Penninckx (1982; vergelijk ook met Van Haver 1980:49-50). Hij suggereert dat in het herzien van de Handleiding voor de wetgevingstechniek misschien een taak weggelegd is voor één van de bestaande commissies die zich met taal bezighouden. Soortgelijke problemen worden ook gesignaleerd m.b.t. het woordgebruik in notaristaai (notarisakten e.d. zijn bij uitstek juridische stukken waar de doorsnee-burger mee in

nische terminologie moet de terminologiecommissie van de is o genoemd worden (iso/tg 37, Terminology (Principles and Coordination)), die voorstellen geformuleerd heeft voor de normalisatie van begripsvorming en naamgeving. Die voorstellen werden voorgelegd aan de nationale normalisatie-instituten. In Nederland werd een speciale commissie (Commissie 96, Terminologie) opgericht.

Behalve technische normen worden ook normen met benamingen (terminologische normen) gepubliceerd. Hierbij moet erop gewezen worden datjgepubliceerde normen alleen maar aanbevolen kunnen worden, niet voorgeschreven. Het betreft hier nl. geen staatsinstelling, maar wel een organisatie waaraan de nationale overheid deelneemt en waaraan ze subsidie verleent (Veering 1966:169).