Grenzen en geledingen van de Nederlandstalige literatuur

kruiende, soms aan elkaar vastvriezende, maar soms ook ver uiteenliggende deelsystemen, die meer dan eens over de grenzen van de huidige Nederlanden heen reiken. Soms blijken regio's met bepaalde poëtica's en teksttypes samen te hangen, sommige centra lijken vrij plotseling te ontstaan, en kunnen ook weer vlug aan belang inboeten (het Haagse hof bijvoorbeeld). Maar ook zijn er auteurs of werken die literatuurgrenzen, die ik hiervoor heb proberen te schetsen, vrij moeiteloos overschrijden, zoals de Reynaert, die al vroeg in het Limburgse zijn sporen achterlaat, en natuurlijk Jacob van Maerlant, wiens eretitel, de 'vader der dietscher dichtren algader' nog eens op zijn precieze draagwijdte zou moeten worden getoetst, maar die men wellicht zonder zich aan een al te groot anachronisme schuldig te maken in zo'n toekomstige literatuurgeschiedenis toch de eerste 'echte' Nederlandse auteur, in de huidige zin des woords, zal mogen noemen.

49