Canon en cultuurhistorische inbedding

Dat plan heb ik nog steeds en wordt wat mij betreft zeer actueel, niet naar aanleiding van deze dag, maar nu Maerlants wereld klaar is. Ik ben niet van plan die literatuurgeschiedenis zo contextueel te maken als ik in dat ene stuk, dat ik inmiddels ook wel weer meer dan tien jaar geleden geschreven heb, suggereerde. Het zal Porteman hopelijk bevallen dat ik de literatuur zelf meer op de voorgrond zal plaatsen en die, zij het als illustratiemateriaal en begripsmodel, maar niet als hoofdkader, contextueel zal behandelen. Wie dat een ironie van de geschiedenis vindt - kijk nu eens waar al die nieuwlichterij naartoe gaat; uiteindelijk komt ze toch weer gewoon terug bij af - gun ik dat graag. Het komt vaker voor. Jacques Le Goff, de grote man van de Annales, heeft nu een boek geschreven over Saint-Lou-is. Het kan niet traditioneler in de geschiedbeoefening: een grote politieke biografie. Ik hoop dat het niet een simpele terugkeer is naar een ooit verlaten standpunt, maar dat er toch iets van dialectiek in zit, waaruit iets goeds geboren wordt. Ook die hoop is door een canonieke dichter veel welsprekender verwoord. Als ik dat nu citeer, verbeeld ik mij niet dat het u zal zijn alsof een deur u open-woei, maar hopelijk ook niet alsof ik hier maar dwaas in uw kring zit. Kortom, de dichter zei: 'Het leven is een vreemde reis, maar wellicht leert een mens wat onderweg.'

79