Voorzetten online

Zoeken naar:

Voorzetten 33

Taal en omroep

Redactie: L. Beheydt
1991
132 pagina's

trouwens niet de enige taaiprogramma's op de televisie. Aanknopend bij de traditie van de studio-quiz kwam in het seizoen 1962-1963 ook "'t Is maar een woord" op het scherm. Een vast panel bestaande uit Nora Snyers, Gaston Durnez, Louis Paul Boon en Piet Theys nam het op tegen een gastpanel. De teams moesten de betekenis raden van ongewone en vaak ongebruikelijke woorden. Dat quizprogramma heeft maar een seizoen gelopen en vanaf 1963 bleef alleen nog de "Teletaalles" over. Dat was wel geen echte hit, maar het publiek kon kennelijk toch genieten van de koldereske facetten van Florquins uitspraakteam. De journalistieke kritiek op het programma was aanvankelijk erg verdeeld.

Johan Anthierens, toen nog een jong en vinnig televisiejournalist bij de Post

schreef giftig:

"wij willen hier met nadruk reageren tegen de taaiautomaten Annie van Avermaet en haar spitsbroeder F ons Fraeters, twee werktuigen van de combattieve professor Florquin. De twee stumperds spreken zo pijnlijk perfect dat hun mond wel naar de nauwlettende uitspraak gegroeid schijnt te zijn. Maar deze mond-gymnastiek vermoordt de charme en de poëzie van elk uitgestoten woord. Aan deze geprefabriceerde klanken heeft onze springlevende taal een broertje dood." (18 mei 1963)

In Telerama was de dienstdoende journalist veel lovender: "een goed programma is het en blijft het. Florquin weet wat televisie is en zijn twee sattelieten blijkbaar ook. Daarbij zijn zij aardig thuis in de Nederlandse taaltuin". (26 juli 1963)

In augustus 1964 liep de Teletaalles ten einde. Florquin nam afscheid van zijn publiek. De Standaard schreef toen: "Er is sinds woensdagavond een kabaret-programma minder in de Vlaamse TV en de liefhebbers van het genre zullen dat betreuren".

Toch was dat afscheid niet definitief. De populariteit van het geestige uitspraakteam was ondertussen zo groot geworden dat de BRT, getuigend van een merkwaardig strategisch doorzicht, de Florquinclub een nieuw programma toevertrouwde dat met hogere frequentie en in echte prime-time heel Vlaanderen zou veroveren.

Dat programma was "Hier spreekt men Nederlands". Driemaal per week, vijf minuten voor het journaal mochten Florquin, Van Avermaet en Fraeters hun gang gaan. Het uitspraakprogramma was nu een echt taaiprogramma geworden en Florquin deed er alles aan om er een levendige en leuke blikvanger van te maken. Het academische team werd uitgebreid met wijze hond Mekkie, met de kinderen van Florquin Veerle, Hilde, Dirk, Kris, Wim en Lut en met een aantal sympathieke Vlaamse dialectsprekers: Jef, Marcel, Francois en Alice. "Hier spreekt men Nederlands" werd het "Buren" of "Zonen en dochters" van de jaren zestig. Het was een oneindig verhaal dat zich afspeelde in de persoonlijke villa van de professor met de altijd weer bekvechtende Fons en Annie, het droge commentaar van Florquin, de geestige wijsheid van de hond, de sympathieke tussenkomsten van de dialectsprekers en voor alles de satirische ondertoon van