nodig op een soepeler manier met het donorprincipe om te gaan dan aanvankelijk in de bedoeling lag.

In betwiste gevallen is gekozen voor de donornaam, tenzij die aanleiding geeft tot een afwijkende uitspraak of tenzij er een algemeen aanvaard exoniem bestaat. In de praktijk betekent dit, dat de uitspraak een aantal keren bepalend is geweest bij de vaststelling van de schrijfwijze van een naam, onder meer bij de keuze tussen de uitgang -ie of -ia in landnamen. Naast Namibië vindt men in de lijst dus Bolivia en naast Filipijnen (uitgesproken met ie) Manilla (uitgesproken met i). In het geval van Sudan is gekozen voor de donornaam, omdat deze beter beantwoordt aan de huidige uitspraak dan het exoniem.

Bij bepaalde klinkers of klinkercombinaties, zoals bij -u-I -oe-, -ay-l -ei, -ya-l -ia-en -yo-1 -io-, is per naam gekeken, in hoeverre het donorprincipe kon worden gehandhaafd of een exonymische vorm moest worden gekozen. Zo heeft de Werkgroep onder meer besloten tot Burundi, Uganda, Kenya en Tokyo. Namen als Boedapest, Beiroet, Koeweit en Kameroen zijn evenwel in hun exonymische vorm opgenomen.

De Werkgroep is er zich van bewust dat de 'Lijst van landnamen' in de ogen van velen misschien vooral wordt gekenmerkt door compromissen en niet zo zeer door principiële zuiverheid. Dat is een gevolg van het feit dat haar keuzes noodgedwongen soms eerder bepaald zijn door overwegingen van politieke haalbaarheid dan van naamkundige wenselijkheid. De Werkgroep heeft zich immers voortdurend moeten afvragen of doorvoering van het donorprincipe, zoals haar was opgedragen, wel tot aanvaardbare resultaten zou leiden. Tegelijkertijd hoopt zij echter een instrument te hebben geleverd dat voor de taalgebruikers in Nederland en Vlaanderen bruikbaar is en daarmee kan bijdragen tot het herstel van de rust op het gebied van de schrijfwijze van de buitenlandse aardrijkskundige namen.

1.4 Officiële naam, hoofdstad

De Werkgroep heeft zich niet beperkt tot het vaststellen van de schrijfwijze van de landnaam zonder meer, maar heeft tevens aangegeven welke de officiële vorm van de naam van dat land zou moeten zijn in diplomatieke context. Hoewel hierbij is gestreefd naar consequentie, is dit niet altijd mogelijk gebleken. Sommige schrijfwijzen waren namelijk reeds bepaald door bestaande afspraken in internationaal verband. Wellicht ten overvloede zij hier nog opgemerkt, dat de Werkgroep zich onthoudt van een politiek oordeel over de termen waarmee de officiële namen zijn gevormd.

Ten aanzien van de vraag, welke stad als hoofdstad van een land geldt, heeft de Werkgroep zich laten leiden door de opgaven van de vertegenwoordigers van de ministeries van Buitenlandse Zaken en van de Europese Commissie in haar midden.