VOORWOORD

Ten aanzien van de schrijfwijze van buitenlandse aardrijkskundige namen is tot op heden zeer weinig wettelijk geregeld. In de Nederlandse Spellingwet (1947) en het Belgische Spellingbesluit (1946) wordt ten aanzien van buitenlandse aardrijkskundige namen een en ander bepaald over de schrijfwijze van de -e- en -o- in open lettergrepen en over de schrijfwijze van de -sch-. Van een nadere regeling ter zake is in Spellingwet of Spellingbesluit geen sprake. De Woordenlijst van de Nederlandse Taal (1954), opgesteld in uitvoering van bovengenoemde Spellingwet en Spellingbesluit, bepaalt daarenboven het gebruik van het koppelteken en van hoofdletters.

Het ontbreken van een goede wettelijke regeling ter zake in het Nederlandstalige gebied heeft er toe geleid dat in het verleden instanties zoals de PTT, de Ministeries van Buitenlandse Zaken, de uitgeverijen van atlassen en de persbureaus, op verschillende tijdstippen verschillende lijsten hebben aangelegd die een normaliserend effect hebben gehad in het Nederlandse-taalgebied. Indien men tot voor kort zocht naar enige aanwijzing omtrent de juiste schrijfwijze ging men meestal te rade bij de 'Lijst van landennamen' (1980) van de Commissie voor de Spelling van Buitenlandse Aardrijkskundige Namen (CBAN). Zoals de toenmalige Minister van Onderwijs en Wetenschappen, de heer Pais, in het 'Ten geleide' van deze door hem aanbevolen CBAN-lijst verwoordde, kon de lijst om drie redenen niet wettelijk worden vastgesteld; ten eerste omdat destijds (1980) het Taalunieverdrag tussen Nederland en België nog niet was geratificeerd; ten tweede omdat de 'Lijst van landennamen' slechts een deelrapport van de CBAN betrof en de minister het ongewenst achtte dit rapport een wettelijke status te geven voordat de andere CBAN -rapporten zouden zijn verschenen; ten derde omdat de CBAN-lijst op de punten van aaneenschrijving en het gebruik van hoofdletters afweek van de voorschriften in de Woordenlijst van de Nederlandse Taal.

Afgezien daarvan was de CBAN bovendien een Nederlandse commissie, ingesteld door de Nederlandse Minister van Onderwijs en Wetenschappen. Voor haar lijst had zij echter wel advies ingewonnen van twee Vlaamse deskundigen.

In 1980 hebben het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk België het Verdrag inzake de Nederlandse Taalunie gesloten. In 1982 werd het Taalunieverdrag geratificeerd.

De Taalunie heeft tot doel de integratie van Nederland en de Nederlandstalige gemeenschap in België op het gebied van de Nederlandse taal en letteren in de ruimste zin.

Artikel 4, lid d van het verdrag bepaalt dat een gemeenschappelijk beleid moet worden gevoerd met betrekking tot particuliere initiatieven op het gebied van woordenboeken, woordenlijsten en grammatica's. De financiële steun die de Taalunie aan Wolters-Noordhoff heeft verstrekt voor de publikatie van de Algemene Nederlandse Spraakkunst (ANS) van 1983, moet in dit kader worden gezien.